زیست نامعمول

اغلب نوشتن یک مفهوم کهنه در شعر نو سخت و طاقت‌فرساست. مدام به کلیشه و تقلید می‌افتم. مثلا امروز بنا داشتم شعری بسازم با این مضمون که تو آفتابِ زندگی خودت هستی. اما هر بار به تقلید افتادم. طلوع کنطلوع کنکه آفتاب تویی صدای اِبی به گوشتان می‌رسد؟ نه؟ هم آفتاب توییهم شب سیاه توییبیا […]

من عاشق شعرم. عاشق خلاقانه دیدن و ذوقیدن. دلم می‌خواهد شعر را به آشپزخانه ببرم. شعر را به صف نانوایی و مغازه‌ی قصابی ببرم. زمان انجام کار اداری شعر غرغره کنم و موقع پرداخت قبض آب و فاضلاب پچ‌پچه‌های شعر در تنم حس کنم. بااین‌حال شعر همیشه کافی نیست. لازم‌ست میان شاعرانه دیدن و شعور

بعضی روزها نوشتن دشوارترست. چاره چیست؟ نوشتن. نوشتن از ناتوانی در نوشتن. نوشتن از تنگی وقت، کندی، کسالت، مسئولیت و مشغله. امروز بیشتر از هر زمانی معتقدم نوشتن با نوشتن آغاز می‌شود. نه با رویای نوشتن. نه با وعده‌ی امروز و فردا. نه با فرشته‌ی الهام و نازل شدن ایده. نه فقط برای نوشتن بلکه

گاهی این سوال را از خودم می‌پرسم. چرا زنده‌ای؟ جوابم به این پرسش گاهی قدرتمند و گاهی بی‌رمق است. گاهی هم خودم را جای دیگران می‌گذارم و به این سوال پاسخ می‌دهم. نسبت به شناختی که از آن آدم‌ها دارم و اثری که روی زندگی‌ام می‌گذارند جواب‌ها متغير است. اما امروز این سوال را جور

هر چه بیشتر می‌آموزم، بیشتر احساس حماقت می‌کنم در برابر همه‌ی چیزهایی که نمی‌دانم. بااین‌حال میلی سیری‌ناپذیر درونم احساس می‌کنم. میلی سیری‌ناپذیر که اجازه نمی‌دهد از آموختن ناامید شوم و دست بکشم. میل و وجدِ اکتشاف. لذتِ کودکانه‌ی کنجکاوانه با جهان مواجه شدن به اندازه‌ای‌ست که می‌تواند بر رنجِ ناآگاهی پیروز شود.

زندگی که دِقم می‌دهد می‌روم به پناهگاهم. خواندن، نوشتن، کشیدن، ساختن. امروز ده ساعت چسبیدم به کار هنری. نه تمرکز خواندن بود نه حوصله‌ی کشیدن. خروجیِ بی‌حوصلگی و غصه شد قصه‌ای هزار رنگ. اتاقی ساختم از رنگ سرریز. رخت عزای هر وسیله‌‌ی رنگ‌شدنی را درآوردم. به جزئیات هم رحم نکردم. بعضی وسایل هم با وصله‌پینه

باید از این امیدهای کوچک بی‌مایه دل بکنم. باید از این باورپردازی‌های بی‌ریشه و کلیشه و بی‌اعتبار بیرون بزنم. رنجورم. روان‌رنجورم. هزار فریادِ برنیامده در وجودم لب دوختند. هزار دهان می‌خواهم تا هر فریاد را آزاد کنم. اما از فریاد خالی چه حاصل؟ هزار دهان هم اگر بگشایم؛ هزار زبان هم اگر باز کنم؛ مگر

ادبیات شگفت‌زده‌ام می‌کند. هنر به وجدم می‌آورد. عاشق زندگی می‌شوم وقتی می‌بینم به تعداد هنرمندان و نویسندگان فرصت برای خلق هست. دنیا از این منظره چقدر عادلانه به نظر می‌رسد. یک زندگی، فقط یک زندگی، یک زندگی برای همه. اینکه مصرفش کنی یا به آن چیزی بیفزایی؛ اینکه هدرش دهی یا جهان‌های تازه خلق کنی؛

امروز روز پاکسازی بود. روز پاکسازی و تلاش برای یکپارچگی. تمام پیج‌های بی‌فایده‌ی اینستاگرام را آنفالو کردم. حساب‌های اضافی‌ام را در اینستاگرام بستم و از فردا اینستاگرام را از گوشی به لپ‌تاپ منتقل می‌کنم. اگر دغدغه‌ی محتواسازی در اینستاگرام نبود دلم می‌خواست برای همیشه از شرش خلاص می‌شدم. با تمام وقت‌های کوچکی که در اکسپلورگردی

۱.از ماجراهای امروز هر چه می‌گردم چیز دندان‌گیری بیرون نمی‌آید. دو تا دو ساعت برق و آب و اینترنت نداشتم. بقیه روز هم در حال ارزیابی و آنالیز اپلیکیشن‌های برنامه‌ریزی بودم. اما هیچ که هیچ. ۲.از سیاست‌ها و روش کار با برنامه‌ی obsidian خوشم آمد اما از گرافیک برنامه اصلا. دلم گیر کرده پیش یک