تبر را فرود آوراین شعرِ بی‌سر رابکُشهر بار می‌گویم:«نوبتِ بریدنم است»و توهمیشه کُندیاندیشه‌ی تبر

زمانِ چهل‌تکه‌امپیش پای توستدروازه راباز می‌کنییاسوتِ پایان رامی‌زنی؟

نه این‌سوی مرگنه آن‌سویشنه بستننه گشودنِ درهیچهیچجز سکوتکه با نخستین صداسراسیمه‌خیزدر سرممی‌چرخد می‌چرخدمی‌چرخد بعداز

سوتاسوتبا بوسه‌واژه‌هابا زبانی سرد و فلزمزهفوت فوتمی‌دمم بازبر شعر سوزاسوزبر ساز آزادی

تودر سفیدیِ چشممسرخ و سیاهیدر کاسه‌ی چشممرگه رگه تار بستیپلک زدمو هر باردر آیینهکسی

از عقربهمی‌افتمبه شباز شببه خونقطرهقطرهتا آبشار آبشار اشکآبشار خوناز آبشار می‌افتمبرای تطهیر؟نهبرای سقوط سقوط

از پنجرهاز پنجرهفقطچراغ قرمزچشمک‌زنانطعنه می‌زندبه انعکاس ماه مردهدر آبگیری فاسد

من مهره‌ام در صفحه‌ای از یخ و آهن پیاده‌ام یک مربع به پیش یک

سکوتمیخِ فولادیندر منقار شاعربرای آزاد کردن شعرچند قار داری؟چندرقار*