درباره‌ی همزیستگاه

بهار اخوت هستم. یک نویسنده و مشتاقِ فراگیریِ شعر و هنر. خودم را تسهیلگر می‌دانم؛ چون دغدغه‌‌ی ارتقای فرهنگ و کیفیت زندگی با هنر و ادبیات را دارم. با هنرمندان و نویسندگان همکاری می‌کنم؛ تا با پرورش خلاقیت، افزودن دید هنری، نظم دادن به جریان‌های فکری و مهارت‌‌افزایی به بهبود کیفیت زندگی‌مان کمک کنیم. مشتاقم که جریان‌های خلاقانه‌تری به زندگی‌ خودم و مخاطبم اضافه کنم. نوشتن همه‌ی زندگی من است. برای تداوم در مسیر آموختنِ ادبیات و انتشار افکارم با عقاید محدودکننده‌ی بسیاری جنگیدم. تصور می‌کنم نویسنده و هنرمند ماندن در هر جامعه‌ای به یک چرایی دلگرم‌کننده نیاز دارد. با عقاید بازدارنده‌ای که نویسندگی و هنر را در تضاد با آسایش و سلامت اخلاقی می‌داند بارها مواجه شدم. هر روز برای نویسندگی و یادگیری هنر در برابر موانع بسیاری ایستادگی کردم. زیرا معتقدم روایت زیسته‌ی هر یک از ما لازم‌ست تا خردورزی بیاموزیم و به یادگیری‌ خود و مخاطب‌مان عمق دهیم. در عصر تکنولوژی و اینترنت، ادبیات و هنر تجهیزاتِ بهبود زندگی‌اند. چون هم توسط اینترنت امکان انتشار افکار و هنر ما فراهم است؛ هم در فضایی که ما را کم‌حوصله و سطحی بار آورده باید اندیشه‌ورزی و یادگیریِ عمیق را تمرین و ترویج کنیم. حالا بیشتر از هر زمان دیگری نیاز داریم به ادبیات و هنر برگردیم. نوشتن و آفرینش نه به عنوان تفنن، بلکه به عنوان جان‌پناهی برای ابراز و ارتقای خود. به عنوان اثرگذاری سطح بالا برای تبلیغاتِ اثربخش، خلق محتوای ارزش‌آفرین و ضبط و ثبت روز به روزِ خاطرات و تجربیات ارزشمند.