زنی همشهریهمشهری شعرهایمزنی همشعری واژه‌ها رادانه‌بافباف‌دانهدانه‌بافمی‌پیچاند در زلفش موهایش رنگین از افکارمبا موهاییشلختهناصافناهمسانچشمانِ سرکشش رالقمه می‌کند در کلمه با لبانی لَعابین* از رژواژهبا چشمانی سیاه از سرمه‌واژهبا گونه‌هایی سرخ از هوس‌واژهبا لباسی واژه‌بافت از زبان مادریخوش می‌رقصد کودک‌زنی کهشعر با سخن | سخن با شعرمی‌آرایدهر روزدر برابر آیینه
مومیازنیعشق‌مردههوس‌مردهلبخندمرده در پیچ و تاب روزمرگیپیچ‌خورانتاب‌خورانگیج‌خوران در پیچ‌پیچِ پارچه و مومدر مرده‌پیچِ دست‌نخوردگیمومیایی شده با قداستِ وظیفه
پرده‌ها رامرض‌پیچشک‌پیچآسترپیچ کردی سایه‌ای از مندر سرت ساختیسایه‌ای رقصان و عریانعریان و رقصانکه هر روزسرخ‌پیراهنبدپیراهنبی‌پیراهن می‌دود پشت پنجره‌هاو نرد می‌بازدبا عشقیکه هرگز نمی‌شناسد
از دهان موسیقیاز دهان کتابمی‌‌طلبمتارهای صدای تو راکه هرگز نتوانستندبرایم آوازی بخوانندیا شعری بسرایندیا قصه‌ای ببافند یک دهان تازه بایدتا بگویدآنچه را تو از من دریغ می‌کنییا از ابرازش عاجزی یک دهان عاشق‌ترسخاوتمندترو زبان‌آورتر ازتمام موسیقی‌هاشعرهاو قصه‌هاییکه به من بدهکاری
چطور نسیم را فراموش نکنم؟وقتی رو به پنجره‌هاگیاهی نمی‌روید شاید روزیبایستم بیرون پنجره‌هادر نقش یک گیاه تکان تکان بخورمرو به تمام پنجره‌هاحتی وقتی نسیمی نمی‌وزد
به تو می‌گویمببخشبه هر بهانه‌ایوقتی می‌آییوقتی می‌روی شرمسارمنمی‌توانمبگویم دوستت دارم عاجزماز بخشیدنِ چیزیکه شایدبرای همیشه با خودت ببریو هرگز پس نیاوری
در شهر منهر غروبآفتابِ بالغسُر می‌خوردزیر درخت‌هاقدم‌هاساختمان‌هااستخوان‌تِرِکانقد می‌کشدتا بمیردو باز سپیده‌دمسر بیرون کشداز بدن مرغیکه هر روز می‌زایدو در ماهی‌تابه‌ای دودینیمروی جوجه‌ی سقط شده‌اش رابار می‌گذارد
مادرِ آفتاب‌های مرده ادامۀ مطلب »
غریو دیومدر جثه‌ی کودکی لجوجهم مشت می‌زنمهم پناه می‌جویممرز نمی‌شناسماز عشق و نفرتدر نفرت هم عشق می‌‌‌‌جویم
می‌خواهم عبور کنماز خیابانِ شهریکه با تو بیگانه‌ستبپیچم در کوچه‌ی آشناییعریان از بی‌خاطرگیلی‌لی‌کنانسنگ بزنم به در خانه‌‌ای که از آن رفتیو بازگردم به خیابان خالیدوان دوانبگریزم از دریکه هرگزبرایم نمی‌گشایی
