امروز برای دومین بار فیلم the American را دیدم. بار دیگر از شجاعت و سماجت قهرمان داستان به وجد آمدم. جنگیدن و جنگیدن و جنگیدن و با هیچ شرایطی کوتاه نیامدن. دفعهی اول که با دوستم فیلم را دیدیم آنقدر هیجان داشتیم که ساعتها دربارهاش گفتوگو کردیم. اینبار اما در خلوت فیلم را دیدم و […]
میخواهی چه کسی باشی؟ ادامۀ مطلب »
سالها در مورد همه چیز احساس سردرگمی میکردم. جایگاهم، روابطم، محیط زندگیام، وظایفم. در مسیر خواندن و نوشتن خصوصا در دورهی استمرار به نتایجی رسیدم که جدی گرفتن و آزمودنش نجاتم داد. اول پرسیدن پرسشهای خوبپرسش خوب پرسشی است که گیرانداز ذهن و انرژی نیست بلکه راهگشا و پویاست. به چه معنی؟ به این معنا
بزرگترین ترسی که از هوش مصنوعی سراغ دارم ترس جایگزین شدن با نیروی کار انسانیست. از شما چه پنهان از وقتی کار chatgpt را در تصویرسازی دیدم من هم ته دلم احساس خطر کردم. تصویرهای جذابی از استودیو جیبلی که واقعا دوستداشتنی و وسوسهبرانگیزند. اما به همین ترس سطحی بسنده نکردم. تلاش کردم در چند
تو هم از هوش مصنوعی میترسی؟ ادامۀ مطلب »
جدی و متمرکز به کار مشغولم. به آهنگ بیکلامی گوش میکنم. خبرهای بد دانه دانه از راه میرسند. سرمایهگذار از همکاری منصرف شد. یکی از طلبکارها به خاطر مسائل اضطراری درخواست پول درشتی کرد. به خاطر نوسان دلار متضرر شدیم. گریه نمیکنم. فروپاشیدم اما زمان گریستن نیست. یک ثانیه را هم نباید هدر کنم. به
امروز بعد از سه روز، روزانه ده ساعت کار بالاخره اولین جرقههای ایده از راه رسید. از شوق شعله کشیدم. با همهی تردیدها و اضطرابهایی که برای تامین منابع مالی دارم باز قدرت احساس بر افکار چربید. لبخندی عمیق تا رگ قلبم نفوذ کرد. این شعف بعد از ماهها زخمپیچه بدجور به جانم نشست. بشکنزنان
دیروز فرصت نشد یادداشتی منتشر کنم. تمام روز مشغول بودم. به خودم که آمدم از نیمه شب گذشته بود. از دیروز روی برنامهریزی متمرکزم. هدفگذاری کردم. مطابق با آن از زیستآرشيوم* منابعم را اولویتبندی کردم. عادتهایی همسو با مهمترین اهدافم تعریف کردم و برای ردیابی آن چکلیست ساختم. برای رتبه دادن به خروجی امتیاز و
پایداری، زیستآرشيو و چند گلایهی کوچک ادامۀ مطلب »
