بهار اخوت

تبر را فرود آوراین شعرِ بی‌سر رابکُشهر بار می‌گویم:«نوبتِ بریدنم است»و توهمیشه کُندیاندیشه‌ی تبر دارمدر کُنده‌ی سرمو آتشنام دیگری‌ستبرای ادامهدر خانه‌امراهِ آسماناز سوراخ روزنامه‌ای می‌گذردکه شبانهدر پنجره شکافتمیک روز مادربزرگم گفت:«دود از کُنده بلند می‌شود»بعد از آنسوراخ دوم پیدا شددیدمچطوردودبالا می‌رودبی‌آن‌کهبه شومینهبرگردد

تبر را فرود آوراین شعرِ بی‌سر رابکُشهر بار می‌گویم:«نوبتِ بریدنم است»و توهمیشه کُندیاندیشه‌ی تبر دارمدر کُنده‌ی سرمو آتشنام دیگری‌ستبرای ادامهدر خانه‌امراهِ آسماناز سوراخ روزنامه‌ای می‌گذردکه شبانهدر پنجره شکافتمیک روز مادربزرگم گفت:«دود از کُنده بلند می‌شود»بعد از آنسوراخ دوم پیدا شددیدمچطوردودبالا می‌رودبی‌آن‌کهبه شومینهبرگردد

نه این‌سوی مرگنه آن‌سویشنه بستننه گشودنِ درهیچهیچجز سکوتکه با نخستین صداسراسیمه‌خیزدر سرممی‌چرخد می‌چرخدمی‌چرخد بعداز نقشهمی‌افتمبا شانه‌هایی افتادهدرون آینه‌ایفراموشکاربا پای بستهدر رامی‌گشایمبی‌ساکبی‌چمدانبرایبی‌نشانیبی‌نامی دیگر

نه این‌سوی مرگنه آن‌سویشنه بستننه گشودنِ درهیچهیچجز سکوتکه با نخستین صداسراسیمه‌خیزدر سرممی‌چرخد می‌چرخدمی‌چرخد بعداز نقشهمی‌افتمبا شانه‌هایی افتادهدرون آینه‌ایفراموشکاربا پای بستهدر رامی‌گشایمبی‌ساکبی‌چمدانبرایبی‌نشانیبی‌نامی دیگر

این روزها بین احساسات و منطق در نوسانم. نیمه‌ی اول روز شاد و خوشبین و پرانرژی‌ام. نیمه‌ی دیگر وحشت‌زده، ناامید و متزلزل. صبحم را با هدفمندی و برنامه‌ریزی می‌آغازم. با تحرک و یادگیری و خودمراقبتی. اواسط روز گره می‌خورم. کارهای اداری و مسائل مالی همیشه غیرقابل‌پیش‌بینی و معمولا منجر به ناکامی‌ست. بدقولی، وعده‌های ضد و

از محمود درویش شعر می‌خواندم. نام کتاب مجذوبم کرد. اگر بگویم عکس روی جلد و نویسنده بی‌تاثیر بود دروغ گفته‌ام. با این حال از نام کتاب بیشترین جذبه را دریافت کردم. تا فهرست را دیدم و چشمم به اسم کتاب در عنوان شعرها افتاد؛ پریدم صفحه‌ی ۳۳. نام شعر: آن زن جمله‌ی اسمیه است آن

چون بهاری نودر پی آغازیک جهان آوازیک جهان آوازیک جهان آوازوانگهی پروازوانگهی پروازوانگهی پرواز