شعرزیست

آیا اسرار پیکرم را بر تو گشودمتا آبستنم کنیبه نطفه‌ی وحشت؟مگر قیم نیستی؟طفلت را چرا جا گذاشتی؟

در شورشگاهکودکی فرامی‌خواندمانفرو‌می‌رویم در دروغ‌های صادقانهبه هم می‌گوییم:مراقب خودت باشمکثیدوباره:مراقب خودت باشدلگرمیم هنوزبه تکرار این خیال کودکانهتا با شیوه‌ای دیگربگویمدوستت دارمبگوییدوستت دارموگرنه کیست که ندانددر غافلگیریِ جنگحتی مادران هماز مراقبت ناتوانند

سال‌هابه جهان نگریستماز تابوتی به تابوت دیگرو هرگزدستم به زندگی نرسیدمن در تمام سرزمین‌ها مرده‌اممن بازمانده نیستم

ای شهاب آرزوقد فراز کنبه ابرها بگوکه از ستاره‌هاحصار بشکنندبگریندبغرند بر زمین بگو اگر شهامت گلایه نیستچرا سایه سایهاز شب سیاه ماعبور می‌کنید؟ما که تشنه‌‌ی شنیدنیمچرا سد نور می‌کنید؟

حفره‌کاوی بریده‌نفسمتیشه‌ی کلمه می‌زنمشعر نمی‌جوشد

تمام فریادهای عالم در سینه‌‌ام بودآتش‌فشانیدر آستانه‌ی انفجار تمام عشق‌های جهان در اندیشه‌‌ام بودزمستانینوروزها را چشم‌انتظار تمام رنج‌های زمین را آبستن بودمدر جدال بهار و انفجارهم می‌‌رویاندم و هم می‌سوزاندم من آفتاب را می‌خواستمبا تمام دوگانگیآفتاب را

تو زیباییتو زیباییاما نه جوری که دیگرانزیبایی منحصربه‌فرد خودت را داریو همین است که زیباترینی

کاسه‌ به کاسه می‌کنیشوقت رابه شوقی دیگرمهرت رابه مهری دیگرذوقت رابه ذوقی دیگرو هیچ نمی‌هراسیاز شکستن و بند خوردنامیدست بخیه‌هایت

عطش شعرست درونماژدهای تبترسشبدهان گشوده بر پیکرم لبلبلبدنبال لبان شعر می‌گردمتا از دهانشخورشید بشنوم شب رابشکافم به جنونِ آوابیفتمبه آغوش سپیده

اغلب نوشتن یک مفهوم کهنه در شعر نو سخت و طاقت‌فرساست. مدام به کلیشه و تقلید می‌افتم. مثلا امروز بنا داشتم شعری بسازم با این مضمون که تو آفتابِ زندگی خودت هستی. اما هر بار به تقلید افتادم. طلوع کنطلوع کنکه آفتاب تویی صدای اِبی به گوشتان می‌رسد؟ نه؟ هم آفتاب توییهم شب سیاه توییبیا