سکوتمیخِ فولادیندر منقار شاعربرای آزاد کردن شعرچند قار داری؟چندرقار*

زیر دندان سگشعری می‌جوشدبزاق‌آلوداشتیاقی سوزان که بی‌قرارماسیده در دهان شاعر

در شهرِ مردگانفشفشه‌ای برخاستدر حدقه‌‌های حیرتِ مردگانبرقی نشستبرق یافتنِ دکمه‌ سردست طلابر آستینِ کتیهزارپاره

بیشتر از یکسال است که منظم نوشتم. در سخت‌ترین روزها هم ارتباطم را با

شاهداگر هنوز زیرِ نورافکنیاز میانِ تماشاگرانِ بی‌چهرهبه مندست تکان بدهیک نشانه کافی‌ستاندازه‌ی بر زدنِ

در عکس‌های دوتاییبزرگ شدمکوچک شدمپیکسل پیکسلریختم زمین

هاشور سایه‌هانردهنردهنردهاز درز آفتابنرده‌ها را گسیختمآویزان از پردهاز پنجرهگریختم

در شهر منهر غروبآفتابِ بالغسُر می‌خوردزیر درخت‌هاقدم‌هاساختمان‌هااستخوان‌تِرِکانقد می‌کشدتا بمیردو باز سپیده‌دمسر بیرون کشداز بدن

غریو دیومدر جثه‌ی کودکی لجوجهم مشت می‌زنمهم پناه می‌جویممرز نمی‌شناسماز عشق و نفرتدر نفرت