آنقدر خوشحال نبودم که به سرم زد یک ایده را آزمایش کنم. آزمودن خوشحالی پیش از خوشحالی. یعنی تصور کنم اگر یک هدف مهم تحقق یافت؛ چقدر خوشحالی میکنم؟ چطور از ذوق میدرخشم؟ نیش تا بناگوش میخندم؟
اصلا بیا با همین تصویر نیرو تازه کنیم، پشتکار بسازیم و قدم استوار کنیم. با زیستن لحظاتِ پسانتیجه. با ذوق کردن پیش از نتیجه. مگر حسرت نهایی ما از سنجش میزانِ شادکامی نیست؟ مگر ارادهی ما از چشمهی اشتیاق نمیجوشد؟ مگر خیال ما بال پریدن ندارد؟ اگر شادی با پای خودش نمیآید چرا ما به سراغش نرویم؟
