سال‌ها در مورد همه چیز احساس سردرگمی می‌کردم. جایگاهم، روابطم، محیط زندگی‌ام، وظایفم. در

بزرگترین ترسی که از هوش مصنوعی سراغ دارم ترس جایگزین شدن با نیروی کار

در نبرد با بی‌حوصلگیلشکربسته چای در قوری چینیقُلقلقلحریر بیخته آرد روی شیرینیپوفپوفپوفجلا گرفته گوشت

امروز بالاخره پس از مدت‌ها فرصت کردم برای برنامه‌ی غذایی زمان پیدا کنم. سه

اگر امروز اسم داشت سبکبالی صدایش می‌کردم. هر روز بیشتر احساس ثبات دارم. جز

چشم می‌چرخانم. اتاق توی سرم تکان می‌خورد. شب‌زده‌ام بیشتر از دریازدگی. از هر صدای

دنیای من، کلمات من، رنگ‌های من، باورهای من. همه‌ی این‌ها و خیلی بیشتر از

آهای رفیق بهم بگو/ماهیا هم رو زخماشون نمک دارن؟/قناریا هم خواب آواز می‌بینن؟/مرغابیا تخم

فردا همین دیروز بود. پیاله‌ی فرصتی که از دستم افتاد و شکست. همین لحظه،