اغلب نوشتن یک مفهوم کهنه در شعر نو سخت و طاقت‌فرساست. مدام به کلیشه

باران حیله‌گرنیرنگ ریخته در رنگ‌هادروغ می‌گویداز دهان گلبا اغوای برگ

در نبرد با بی‌حوصلگیلشکربسته چای در قوری چینیقُلقلقلحریر بیخته آرد روی شیرینیپوفپوفپوفجلا گرفته گوشت

آهای رفیق بهم بگو/ماهیا هم رو زخماشون نمک دارن؟/قناریا هم خواب آواز می‌بینن؟/مرغابیا تخم

با چه عاشقانه‌ی ژرفیمی‌بوسد دریچهر‌ه‌ها را؟اینچنین فراموشکارانههر صبح آفتاب دریچه+چهره: دریچهره

از پریشانکوهش‌هااز پریشانگاه‌های زهر‌اگیناز پریشاندامت‌های مرگ‌خیزاز آن پرسش‌ها که نپرسیدید و پاسخ دادیداز آن

صدای مرگ می‌آیداز هر سو صدای مرگ می‌آیدکسی کلید می‌اندازد به درکسی قدم می‌زند

تبر را فرود آوراین شعرِ بی‌سر رابکُشهر بار می‌گویم:«نوبتِ بریدنم است»و توهمیشه کُندیاندیشه‌ی تبر

تبر را فرود آوراین شعرِ بی‌سر رابکُشهر بار می‌گویم:«نوبتِ بریدنم است»و توهمیشه کُندیاندیشه‌ی تبر