قبلاً عاشق آفوریسم بودم، عاشق خواندن و نوشتنش. اما از یک جایی به بعد این علاقه را آگاهانه محدود کردم. کمتر آفوریسم نوشتم و بیشتر به سمت مانیفست رفتنم. حتی حالا اگر آفوریسمی می‌خوانم، سعی می‌کنم موضع و مانیفست خودم را در نسبت با آن شفاف کنم.
خطر آفوریسم برای من از کجا شروع شد؟ نه از ذات آفوریسم، بلکه از نحوه‌ای که من با آن وارد رابطه می‌شدم. آفوریسم به‌خاطر ایجازش میدان وسیعی برای تفسیر باز می‌کند، می‌تواند چندپهلو خوانده شود و وابسته به زمینه و ذهن مخاطب معنا بگیرد. در تجربه‌ی من، این ویژگی اغلب به کلی‌گویی در بیان یک نظر یا موقعیت منجر می‌شد، جمله‌ای براق که بیشتر برانگیزاننده بود تا روشن‌کننده.
به‌تدریج برایم روشن شد که آفوریسم بیش از آنکه ابزار خطابه باشد، ابزار خلق است. بیشتر به خلقی از جنس ادبیات و هنر کمک می‌کند تا به تغییر مستقیم دیگران یا گذاشتن مرزهای مشخص در رابطه. آفوریسم می‌تواند توجه برانگیزد، مکث ایجاد کند یا زیبایی بسازد، اما معمولاً برای گفت‌وگوی مسئولانه، تعیین موضع یا تعریف مرز، به‌تنهایی کافی نیست.
در مقابل به عقیده‌ی من مانیفست تلاش می‌کند مفهوم‌پردازی کند، معنا بسازد و حد و مرزهایی، تعریف کند. نه به این معنا که همیشه دقیق یا بی‌خطاست، بلکه از این جهت که نویسنده را وادار می‌کند مسئولیت توضیح را بپذیرد.
چرا این تغییر برای من مهم شد؟ چون متوجه شدم در رابطه‌ها، آفوریسم بیش از آنکه به فهم متقابل کمک کند، مرا وارد چرخه‌ی تفسیر و واکنش می‌کند. وقتی دوستی با یک آفوریسم چیزی را منتقل می‌کرد، من با انبوهی از برداشت‌های ممکن روبه‌رو می‌شدم، بدون اینکه بتوانم مرز یا نیت دقیق او را بشناسم. نتیجه‌اش اغلب برانگیخته شدن احساسات و پاسخ‌های سریع و نیش‌دار بود، واکنش‌هایی که بیش از آنکه گفت‌وگو بسازند، جدال تولید می‌کردند.
مانیفست الزاماً این خطر را از بین نمی‌برد، اما شانس توضیح را بیشتر می‌کند. توضیحِ موضع، توضیحِ ترس‌ها، حساسیت‌ها و مرزها. و گاهی حتی مانیفست هم کافی نیست، آن‌جا نوشتن یادداشت یا نامه برایم ضروری می‌شود. نه برای طولانی‌نویسی، بلکه برای دقیق‌تر دیدن خودم و مخاطبم.
تجربه‌ام این است که هرچه ذهنیتم را شفاف‌تر شرح داده‌ام و هم‌زمان برای فهم ذهنیت طرف مقابل وقت گذاشته‌ام، تمایل کمتری به جدال داشته‌ام. نه همیشه، نه قطعاً، اما اغلب. در این مسیر، همدلی نه به‌عنوان یک فضیلت اخلاقی، بلکه به‌عنوان یک پیامد طبیعیِ فهم بیشتر ظاهر شده است.
ترجیح امروز من این است که در رابطه‌ها مانیفست‌گرا و نامه‌گرا باشم، رابطه‌ای که در آن بتوان به‌تدریج و در چارچوبی قابل گفت‌وگو، از احساسات و مسائل حرف زد و پاسخ‌هایی گرفت که عمیق‌ترند، نه الزاماً سریع‌تر. پاسخ‌هایی که قرار نیست فردیتم را حذف کنند، بلکه کمک می‌کنند آن را دقیق‌تر و مسئولانه‌تر بیان کنم.
