دوستان صمیمی از نظر سنی از شما بزرگ تر هستند یا کوچک تر؟

‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍

✍️بهار اخوت

این سوال چالش برانگیز مرا برآن داشت تا به جنبه های بیشتری برای یک دوستانه ی بادوام بیاندیشم.

طبیعتا سن در اکثر موارد در انتخاب دوست موثر است، مخصوصا در جوامع در حال پیشرفتی که جهشِ فرهنگی زیادی بین دهه ها وجود دارد.

پس شرط سنی چیزی نیست که به راحتی قابل چشم پوشی و نادیده گرفتن باشد.

اما!

نه سن تقویمی و شناسنامه ای!

یک انسان به عدد کتابهایی که می خواند، افرادی که ملاقات می کند، تجربه هایی که کسب می کند، می تواند جوان یا سالمند باشد.

پس سن لزوما یک معیار درست و حسابی برای سنجش ارزش‌های یک انسان نیست.

در هر سنی اگر شما بتوانید بی‌واسطه و بدون چالش با یک نفر صحبت کنید و دغدغه ها و احساسات درونی تان از سوی مخاطب به درستی درک شود، می‌توانید روی دوستی با فرد مذکور حساب کنید.

من برای دوستی با افراد ترجیح می‌دهم، علاوه بر درک مشترک و ارتباط کلامی و ذهنی درست و بدون سوتفاهم، چیزهایی بیاموزم که برای بهبود زندگی ام یاری ام کند. پس ترجیح می‌دهم سن عقلی دوستم، قدری از من بیشتر باشد تا علاوه بر تفاهم از موهبت یادگیری لذت بخش هم بهره مند شوم.

در بدترین حالت ممکن، دوست من باید هم کفو و هم‌تراز من باشد زیرا عقیده دارم:

بدترین درد، از دست دادن کسی نیست که دوستش داریم!

از دست دادن خودمان و از یاد بردن ارزش‌هایمان، درد واقعی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *